خرابه ي ذهن من

آمده ام فقط  کمی نقاشی بکشم ...

بيا و در تنهايي من قدري بنشين .

پا روي پايت بينداز
دست روي دست
سر كمي بالا , قدري به چپ
           كوچكي لبخند
              بي هيچ لرزشي  
                   حتي سخن مگو
                            آرام پلك بزن
من روبروي تو    ساكت نشسته ام   .  تصوير مي كشم  , تصوير روي تو

                    نه , نه   كار من نيست , نمي توانم .

تو بيا و تصوير بكش . تو بيا و نقاشي كن چشم هايم را براي هميشه .
نقشي از خود   با تمام رنگ هاي زندگي .
            تا كه پلك باز كنم تو شوي منظره ي زيستنم , دنيايم ...
                                               
                                                   

يه شعر گفتم . اينم فقط به درخواست يه دوست كه گفت غمگين ننويس.

بازي رنگ

کاش می شد آسمانی شد , از آبي ها نوشت

كاش مي شد باز كرد اين قفل سبز سرنوشت

زندگي بوي تعفن مي دهد از هر چه زرد

كاش مي شد از تب سرخ اقاقي ها نوشت

صفحه ي مقابلم سياه . ذهنم سياه . قلبم سياه

عمرم شب . سكوتم شب . روزم شب . روزگارم شب

و تنهايي اينجا بي اندازه بي رحم است و  تنهايي اينجا بي اندازه تنهاست .

و من كه مي هراسم از اين  تنهايي

و خورشيد اينجا طلوع نمي كند . اينجا روزها همه تاريك اند و شب ها همه تاريك .

رنگ ها تيره و تار    

شعرها تيره و تار

عشق ها  غرق سكوت

و هرآن چيز كه از آينه ي چشم دلت مي گذرد هست سياه

وصدايي كه پراست از غم تو

وشب هنگام كه دست سرد شب تارهاي بغض آلود سكوت را اينگونه مي نوازد

وصدايي كه پر است ازهق هق     هق هق تلخ آسمان

در فراسوي نگاه       در افق هاي عميق       گوش مي سپاري به ناله اي اينگونه  سوزناك

و آنهايي كه نه مخلوقات زمين اند         آنها كه آسماني اند

وما آموخته ايم بي ثمر چنگ زدن چيست . و ما آموخته ايم  ...

آموخته ايم كه بپذيريم هر آنچه را كه باجسارت در مقابلمان مي ايستد .

بپذيريم و تسليم باشيم . 

سكوت كنيم و شب باشيم ...

چه دشوار شده است دم زدن !

در این جا که هر درختی مرا قامت تفنگی است

و ...

" صدای هر گامی غم !

غم !"

- «ديرگاهي که مرگش فرارسيد،

 ذره ذره از پيکرش ستاره بساز!   

 آن گه طاق نيلگون آسمان را چراغاني خواهد کرد، تا جهان عاشق شب گردد

و هيچ انساني به ستايش خورشيد خودپرست ننشيند.»

                                                                                       ويليام شکسپير/ رومئو و ژوليت

اكنون تو با مرگ رفته اي و من اينجا تنها به اين اميد دم ميزنم

كه با هر نفس گامي به تو نزديك تر ميشوم .

 اين زندگي من است.

چه رنجي است لذت ها را تنها بردن

و چه زشت است زيبايي ها را تنها ديدن

و چه بدبختي آزاردهنده اي است تنها خوشبخت بودن!

                               در بهشت تنها بودن سخت تر از كوير است ...

کزکرده ام کنج ویرانه ام ...

پیش بیایی می بینی ام .از میان تاروپود دیوار . دیوارهای زندگی ... 

زندگی عنکبوت هایی که هرصبح نورتاریک وجودم چشم های آسمانی شان را به تیرگی میل می دهد .

هرصبح با صدای گریه ... بیدار باش را در گوششان فریاد می کنم .            بیچاره عنکبوت ها ...

صدای گوش خراش حنجره ی جرم گرفته ام .. به خدا توان تنیدن را هم از آن ها ربوده .

نمی دانم روزی چند بار شکایت مرا پیش خدا می برند و چند هزار مرتبه در دلشان

  شاید هم زیر لب                                        

                                           ...مرگ برتو ... مرگ بر تو

صدای مرا که نمی شنوی . کاش صدای این مخلوقات بی نوایت را بشنوی .

شام گاهان تا پلک روی هم میگذارند باز صدای ناله ی ...

باز زیر لب ...                                      

                                         بیچاره عنکبوت ها ...

       اي تماشايي ترين مخلوق خاكي در زمين        

                                 آسماني ميشوم وقتي نگاهت ميكنم ...

چشم هايم را به آسماني که خدايت در آن است دوخته ام    و

 دستهاي خسته ام را سوي او ‏دراز کرده ام    و

 از تو مي خواهم که بيايي و مرا از عطر نفسهايت لبريز کني

 بيايي و مرا به ‏سرزمين آب هاي نقره اي ، به سرزمين آرزوها ببري   و

 امشب باز به گذشته مينگرم     آنجا ‏که در اوج نا اميدي سر راهم قرار گرفتي    و

با نگاهت قلب يخ بسته ام را گرما بخشيدي     و

 ‏امشب چون گذشته تمام حرفهايم براي توست          آه...

پس کي مي آيي  ؟    چشمهاي خسته ام ‏انتظار آمدنت را مي کشند ...

گويند غروب جايیست

                   که آسمان زمين را مي بوسد

                           من امشب براي تو غروب مي کنم .  کجايي اي آسمان من ؟